Στο παρελθόν έχουμε αναφερθεί διεξοδικά στη διαμάχη, με δύο αναλυτικά άρθρα, τα οποία παραθέτουμε στο τέλος. Σε σχέση με τα πρόσφατα γεγονότα, τα οποία εν μέρει εμφανίστηκαν και στον ελληνικό Τύπο (Καθημερινή, Espresso), πιθανόν μέσω κάποιου που τα προώθησε «επί τούτου» (καλοπροαίρετα ή κακοπροαίρετα, συκοφαντική δυσφήμιση ή όχι, το αφήνουμε στην κρίση των αναγνωστών μας), έχουμε τα εξής:
Ένας αγώνας διεξάγεται με δύο τρόπους: Με τους νόμους ή με τη δύναμη. Ο πρώτος τρόπος χαρακτηρίζει τους ανθρώπους και ο δεύτερος τα θηρία της ζούγκλας. Όταν κάποιος δεν έχει τους νόμους με το μέρος του, τότε είναι «υποχρεωμένος» να χρησιμοποιήσει τη δύναμη. Η δύναμη με τη σειρά της, εκτός από αυτήν της Εξουσίας, είναι είτε οικονομική, είτε «εγκληματική», ανάλογα με τα μέσα που έχει το εκάστοτε «θηρίο» στη διάθεση του. Οι «μπαλτάδες» ανήκουν αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.
Άσχετα με τα παραπάνω, είναι λογικό (επαγγελματικό, συνετό και ηθικό) ότι σε όλα τα πράγματα πρέπει να υπάρχει κάποιο όριο, το οποίο δεν επιτρέπεται σε καμία περίπτωση να το ξεπερνάει κανείς. Αυτό φυσικά αφορά τους ανθρώπους και όχι τα ζώα. Εκτός αυτού, δεν είναι κακό να σε φοβούνται, αλλά είναι πολύ μεγάλο λάθος να σε μισούν, πόσο μάλλον δικαιολογημένα. Επίσης είναι κακό (αν όχι βλακώδες), να θέλεις να χρησιμοποιείς τους ανθρώπους μόνο και μόνο για το δικό σου συμφέρον, με ιδιοτέλεια δηλαδή. Ιδιαίτερα όταν ενεργείς έτσι για να αμβλύνεις τα αποτελέσματα του κακού που έχεις κάνει συνειδητά, έτσι ώστε να μην εξελιχθεί σε μίσος – κάτι που συμβαίνει πάντοτε, εάν ο «εχθρός» σου δεν είναι ούτε δειλός, ούτε ηλίθιος. Τέλος, η συλλογική ευθύνη (κάτι που προκύπτει όταν συμπεριλαμβάνεις στις διαμάχες σου ακόμη και την οικογένεια του άλλου), είναι απολυταρχικό χαρακτηριστικό, σημαίνει τεράστιο έλλειμμα ήθους και έλλειψη πολιτισμού.
Στην υπόθεση μας τώρα, η οινοποιητική εταιρία, κατηγορώντας το στέλεχος της στα γερμανικά δικαστήρια για υπεξαίρεση, καθώς επίσης τη σύζυγό του για συνεργία (προφανώς με αποδείξεις και μαρτυρίες που δύσκολα μπορεί να συμπεράνει κανείς αν ήταν πράγματι «ορθολογικές», εάν δεν τις εξετάσει με κάθε λεπτομέρεια – εάν τυχόν δεν ήταν, δεν θα ήθελε κανείς να είναι στη θέση της, πόσο μάλλον εάν το Δίκαιο βρίσκεται κάπου ενδιάμεσα και μπορεί εύκολα να αποδειχθεί), κατάφερε να εξασφαλίσει ένα διεθνές ένταλμα σύλληψης εναντίον του. Σύμφωνα με το πρώην στέλεχος της, κατατέθηκε εγγύηση 15.000 € και δεν υπήρξαν άλλα επακόλουθα. Φυσικά η συνέχεια της υπόθεσης προμηνύεται μακρά, εκτός εάν συμβεί αυτό που μεταξύ πολιτισμένων ανθρώπων θεωρείται αυτονόητο.
Προηγούμενα άρθρα μας για το θέμα: