Η τελευταία περίπτωση «φορολογικής απόδρασης» αφορά το φημισμένο σεφ Alain Ducase, στον οποίο προσφέρθηκε από τον πρίγκιπα Albert του Μονακό η υπηκοότητα του κρατιδίου, χωρίς ο ίδιος να τη ζητήσει (σύμφωνα με τις δηλώσεις του). Σε κάθε περίπτωση, ο διακεκριμένος σεφ μπορεί πλέον να χαίρεται, σύμφωνα με το Spiegel, για τις αφορολόγητες εισπράξεις και τα κέρδη του, από τη μυθική αυτοκρατορία της υψηλής μαγειρικής του.
Ο Ducase θεωρείται ο πλέον επιτυχημένος σεφ όλων των εποχών, αφού τόσο το εστιατόριο του στο Παρίσι διαθέτει τρία αστέρια Michelin, όσο και το «Louis XV» στο Monte Carlo, καθώς επίσης το υποκατάστημα του στο Essex House της Νέας Υόρκης. Το «πορτφόλιο» του αποτελείται από πολλά άλλα εστιατόρια, φημισμένα και λιγότερο φημισμένα, σε μεγάλες πόλεις και σε απομακρυσμένα χωριά, από το Τόκυο (Beige) έως το Χονγκ Κονγκ και από το Παρίσι στη Νέα Υόρκη.
Χρειάζεται πραγματικά κανείς έναν παγκόσμιο Άτλα για να βρει όλα τα εστιατόρια του, καθώς επίσης έναν υπολογιστή τσέπης για να μετρήσει τα αστέρια Michelin που διαθέτει. Πρόκειται πραγματικά για έναν άνθρωπο - φαινόμενο, για τον οποίο έχουμε γράψει ένα μεγάλο άρθρο σε προηγούμενο τεύχος του περιοδικού μας. Ευχή μας φυσικά θα ήταν να υπάρξει και κάποια αντίστοιχη επιτυχία της χώρας μας στον εξαιρετικά δημιουργικό γαστρονομικό χώρο, κάτι που δυστυχώς το απαγορεύουν η μειωμένη αυτοεμπιστοσύνη και οι μάλλον μίζεροι ορίζοντες μας.
Και όμως, το ότι ένα τέτοιο φαινόμενο σαν τον Alain Ducase θέλει να εξοικονομήσει χρήματα παρακάμπτοντας το φορολογικό σύστημα της χώρας του είναι κακό σημάδι. Η γενναιοδωρία είναι ένα βασικό χαρακτηριστικό της καλής κουζίνας και όποιος αρχίζει να κάνει οικονομία στα χρήματα του, κάποια στιγμή δεν θα διστάσει να κάνει το ίδιο και στην κουζίνα του, υποκύπτοντας στους «κακούς» συμβιβασμούς που κάτι τέτοιο προϋποθέτει.
Σαν να κατάλαβε ότι θα του προσάψουν κάτι τέτοιο οι πελάτες του, ο Alain Ducase έστειλε πρόσφατα ένα Δελτίο Τύπου, στο οποίο αναφέρει ότι η απόφαση του να πάρει την υπηκοότητα του Μονακό είναι από «τα βάθη της καρδιάς του» και δεν οφείλεται σε φορολογικούς λόγους. Φυσικά υποθέτει κανείς ότι στο άκουσμα αυτής της αιτιολογίας θα γέλασε από «τα βάθη της καρδιάς της» ολόκληρη η Γαλλία.
Louis XV
Εν τούτοις, το πρώτο θέμα στη Γαλλία αυτήν την εποχή είναι η μειωμένη αγοραστική δύναμη και ο Ducase ενδυνάμωσε ακόμη περισσότερο τις συζητήσεις γύρω από αυτήν. Ο Πρόεδρος Sarkozy κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας είχε υποσχεθεί σε έναν ολόκληρο λαό ότι θα διόρθωνε το πρόβλημα, χωρίς τελικά να κάνει απολύτως τίποτα. Αντίθετα, οι τιμές των τροφίμων αυξήθηκαν σε τέτοιο βαθμό σε ολόκληρο τον κόσμο, στον οποίο έκαναν ακόμη και τους Γάλλους να ανησυχήσουν σοβαρά.
Δυστυχώς ή ευτυχώς, για πρώτη φορά στην Ευρώπη και αλλού, οι λαοί είναι πολύ περισσότερο ώριμοι από τους πολιτικούς τους, κάτι που αποτυπώθηκε ολοφάνερα στα πρόσφατα δημοψηφίσματα που έγιναν στη Γαλλία και στην Ιρλανδία.
Στη Γαλλία θεωρείται ότι ήλθε το τέλος της γαστρονομικής κουλτούρας της και από καιρό τώρα οι πολίτες της αγοράζουν βιομηχανικό αντί παραδοσιακό τυρί, όπως «λαζάνια μικροκυμάτων» αντί φρεσκομαγειρευμένα. Στις εφημερίδες αναφέρεται η μεγάλη άνοδος των καταστημάτων discount (των γερμανικών κυρίως), ενώ οι κοινωνιολόγοι δίνουν διαρκώς συνεντεύξεις για τις πολύ διαφοροποιημένες νέες προτεραιότητες της Γαλλίας.
Για μία χώρα που ήταν μέχρι πρότινος υπερήφανη για τις 300 θεϊκές ποικιλίες των τυριών της, τα φημισμένα της κρασιά και τις γαστρονομικές απολαύσεις της, το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο από όσο σήμερα φαίνεται. Αρκεί κανείς να παρατηρήσει ότι όλο και περισσότερα Mac Donald’s παίρνουν τη θέση των παραδοσιακών εστιατορίων της (πάνω από 150 ήδη στο Παρίσι), για να καταλάβει την μεγάλη «πολιτισμική» κρίση της Γαλλίας.
Η παγκοσμιοποίηση και η εξ αυτής αναδιανομή των εισοδημάτων σε διεθνή κλίμακα, φαίνεται πλέον να απειλεί και τις πλουσιότερες χώρες του πλανήτη. Σε αυτές, τα εισοδήματα «κατηφορίζουν» με συνεχώς μεγαλύτερη ταχύτητα, μέχρι να συναντήσουν τα εισοδήματα των φτωχότερων χωρών που «ανηφορίζουν». Η «συνάντηση» θα πραγματοποιηθεί σε ένα άγνωστο ακόμη σημείο ισορροπίας, το οποίο όμως δύσκολα θα μπορέσει να γίνει αποδεκτό και μάλλον θα συνοδευτεί από κοινωνικές εξεγέρσεις που σίγουρα θα μας εντυπωσιάσουν και θα μας τρομοκρατήσουν σε μεγάλο βαθμό.
Άρθρο μας: